Łysienie androgenowe – przyczyny, objawy i sposoby leczenia

Wypadanie włosów to dolegliwość, na którą skarży się coraz więcej osób. Włosy są ważnym elementem naszego wyglądu. Istnieje nawet przekonanie, że posiadanie pięknych, bujnych i zdrowych włosów wpływa na naszą atrakcyjność oraz urodę. Dolegliwości, takie jak nadmierne wypadanie włosów, choroby skóry owłosionej  głowy, czy łysienie androgenowe niekorzystnie wpływają na naszą samoocenę, samopoczucie i poczucie własnej wartości.

Łysienie androgenowe jest jedną z najczęstszych postaci łysienia. Statystycznie cierpi na nie około 50% mężczyzn po ukończeniu 40 roku życia, natomiast w przypadku kobiet, problem ten występuje w 20-60% przed 60 rokiem życia. 

Łysienie androgenowe – przyczyny

Czynniki genetyczne są zazwyczaj winowajcami łysienia androgenowego. Zakłada się, że enzym 5alfa-reduktaza jest uwarunkowany genetycznie. Co to oznacza?

Zarówno u kobiet, jak i mężczyn, testosteron jest metabolizowany w mieszku włosowym przez enzym – 5alfa-reduktaza do swojej pochodnej, czyli dihydrotestosteronu. Jest on odpowiedzialny za tzw. “miniaturyzację“ mieszków włosowych. Co to powoduje?

Widoczne jest gorsze ukrwienie skóry owłosionej głowy, a tempo wzrostu włosa jest wolniejsze. Prowadzi to do całkowitego zaniku mieszka włosowego i wypadnięcia włosa.

Na podstawie wielu badań klinicznych wykazano, że zwiększoną podatność na pojawienie się łysienia androgenowego mają osoby:

  • z nadciśnieniem
  • z zaburzeniami endrokrynologicznymi
  • cukrzycą
  • z wysokim stężeniem testosteronu
  • żyjące w ciągłym stresie
  • chorujące na otyłość
  • palące papierosy
  • przyjmujące doustną antykoncepcje ponad rok

Na temat nadmiernego wypadania włosów dowiesz się więcej z naszego poprzedniego artykułu.

Łysienie androgenowe u mężczyzn – objawy

Jakie są pierwsze objawy łysienia androgenowego u mężczyzn? Najczęściej zaczyna się ono od kątów czołowych oraz na szczycie głowy. Charakterystyczne jest cofanie się przedniej linii włosa, zanik opuszki włosa oraz miniaturyzacja cebulek włosa. Bardzo często pacjenci w okresie młodzieńczym borykają się z łojotokiem bądź łupieżem tłustym. Skala Norwooda-Hamiltona obrazuje proces łysienia androgenowego u mężczyzn.

Łysienie androgenowe u kobiet – objawy

U kobiet występują dwa rodzaje łysienia androgenowego – typu męskiego oraz typu kobiecego. Czasami obydwa typy łysienia współistnieją równocześnie.

Łysienie androgenowe typu kobiecego, najczęściej występuje między 20 a 40 rokiem życia (przed menopauzą). W tym przypadku łysienie jest rozlane, widoczne są przerzedzenia na szczycie głowy i w okolicy czołowo-ciemieniowej. Często towarzyszy mu nadmierny łojotok. Mieszki włosowe charakteryzują się nadmierną wrażliwością na androgeny. W celu klasyfikacji łysienia androgenowego typu damskiego wykorzystuje się trzy stopniową skalę Ludwiga.

Łysienie androgenowe typu męskiego występuje częściej po menopauzie. Charakteryzuje się początkowym przerzedzeniem włosów w okolicy kątów czołowych i szczytu głowy. W rezultacie, rozprzestrzenia się w kierunku ciemieniowej oraz skroniowej.

W celu określenia stopnia zaawansowania łysienia, stosuje się Skalę Norwooda-Hamiltona, tak jak u mężczyzn.

Sposoby leczenia

Pomimo wieloletnich badań naukowych, nadal brakuje leku, który dawałby satysfakcjonujących oraz trwały efekt poprawy. Obecnie najczęściej stosuje się m.in: Minoksydyl (w postaci roztworu o stężeniu 2% lub 5%), Amineksyl, witaminy B6 oraz H, cysteinę, analogi niektórych prostaglandyn. Ważnym aspektem, jeśli zależny nam na poprawie gęstości naszych włosów są zabiegi gabinetowe. Bezsprzecznie polecana jest mezoterapia igłowa, karboksyterapia, osocze bogatopłytkowe czy lasery.

Pamiętajmy, że każda terapia powinna być dobierana indywidualnie. Jedynie całościowe, holistyczne podejście do pacjenta, jest w stanie przynieść oczekiwane efekty.